اعتماد به نفس نوجوانان معمولاً از اتفاق های بزرگ ساخته نمی شود؛ بیشتر از تجربه های کوچک و روزانه شکل می گیرد. مکالمه هایی که در آن نوجوان احساس می کند جدی گرفته شده، می تواند پایه ای برای جرئت بیان، تجربه و تصمیم گیری باشد.
وقتی والدین یا معلمان فقط در زمان خطا سراغ گفت و گو می روند، گفتگو به ابزار کنترل تبدیل می شود. اما اگر این ارتباط در روزهای عادی هم برقرار باشد، نوجوان پیام متفاوتی دریافت می کند: تو فقط هنگام مشکل دیده نمی شوی.
گفت و گوی خوب الزاماً طولانی نیست. یک پرسش دقیق، یک گوش دادن بدون عجله و یک بازخورد محترمانه، گاهی از چند توصیه مستقیم اثرگذارتر است. نوجوانی که شنیده می شود، راحت تر خودش را می سازد.