یادگیری اجتماعی فقط در کلاس اتفاق نمی افتد. بخش مهمی از تجربه رشد دانش آموزان در فضاهای مشترک مدرسه شکل می گیرد؛ جایی که تعامل، مشاهده، همکاری و حتی حل تعارض به صورت طبیعی تمرین می شود.
اگر این فضاها بی هویت، شلوغ یا صرفاً عبوری طراحی شوند، فرصت های مهمی از دست می رود. اما وقتی کتابخانه، حیاط یا نشیمن های کوچک مدرسه کارکرد روشن داشته باشند، دانش آموزان احساس تعلق بیشتری پیدا می کنند.
مدرسه ای که به کیفیت فضاهای مشترک توجه می کند، درواقع به کیفیت رابطه ها هم اهمیت می دهد. این نگاه در بلندمدت روی آرامش، مشارکت و حس مسئولیت پذیری دانش آموزان اثر می گذارد.